En dan begin je eraan om met de immotheker informatie op te vragen. Vol vertrouwen, vol overgave, vol van alles want het gaat lukken. Moest het natuurlijk allemaal zo simpel zijn, dan had ik ondertussen mijn 6de vijver en was het geregeld op 3 minuten. Niets is minder waar natuurlijk. Voor het eerst ook geconfronteerd met de aankoop van een grond, en alles daarrond. Ja, toch een paar keer de wenkbrauwen gefronst, en haastig wat informatie op een papiertje neergeklad want het was toch allemaal niet hetzelfde zoals een pakje boter in een winkelkarretje smijten. Maar geen erg, tijd genoeg, geen enkel probleem om de bank, en nog maar eens de boekhouder te bellen om wat meer informatie op te vragen. Natuurlijk, je kan niet verwachten dat je elke keer op 5 minuten alle info bij elkaar krijgt, maar al bij al, naar mijn aanvoelen ging dat allemaal zeer vlot. Nog een paar keer over en’t weer gebeld, en toen was het ineens al vrijdag. Vrijdag 30 mei. Een dag als een ander voor veel mensen maar niet voor mij. De dag die donker kleurde. De dag die roet in het eten kwam gooien. Alles liep relatief goed, er zijn altijd want zaken die te nieuw zijn, of waar je van beslist hier moet ik mee wachten en nadien verder mee gaan, maar het liep. En dan kom je bij de essentie ineens. Beste immotheker, kan ik die locatie eens niet komen bezoeken? Er zijn 2 bezoekdagen voorzien, krijg je dan als antwoord. De eerste is volgende week donderdag, en de 2de de zaterdag daarop, maar als er iemand een bod doet dat aanvaard wordt bij de 1e bezoekdag gaat die 2de niet door. Oh?! Oh!! Zet mij maar rap op de eerste!

NOPE! Volzet! En daar hang je dan aan de telefoon. De pudding zakt in. De kraan is leeg. De wolk hangt stil. Innerlijk gevloek natuurlijk. Maar je kan maar 1 ding doen, want je wil dat eigenlijk wel. Ok, zet mij dan maar op de 2de, maar moest er iemand afbellen, wil je mij dan aub direct verwittigen, ik laat alles vallen die donderdag om er te kunnen zijn. En op dat moment was dat nog het enigste dat ik had. De belofte dat moest er iemand afhaken voor de 1e bezoekdag dat ik zou worden opgebeld om in te vallen. Maar wie laat er nu in godsnaam zoiets schieten, zulke aanbiedingen komen niet vaak, dus mijn hoop stond na dat telefoongesprek wel heel erg laag. Maar ja, als je zoiets nooit hebt gedaan, dan loop je op een gegeven moment tegen dat muurtje dat je niet kende. En dit was er dan zo één. Ik moet zeggen dat dat niet mijn beste moment was, en dat ik toen echt wel teleurgesteld was. In mijn ogen was het voorbij. Maar ja, nu is het natuurlijk logisch om te weten dat het anders is uitgedraaid, want anders had dit er allemaal niet geweest natuurlijk. Maar die vrijdagavond, er zat maar een hoopje miserabel aan z’n computer ’s avonds hoor.

En toen kwam er even snel dinsdag 3 juni aan. Een dag als een ander voor veel mensen maar niet voor mij. De dag die licht kleurde. De dag die roet uit het eten kwam halen? (TradeMark: Nieuw gezegde ontdekt). Op het werk ineens telefoon van de immotheker. Een sprankeltje hoop ontsprong, maar niet veel, voor hetzelfde zou het kunnen dat het gewoon om te melden was dat er zelfs geen bezoekdag kwam en dat die direct verkocht was ondertussen. Maar nee, er heeft iemand afgezegd, en als het kon mocht ik donderdag komen, tegen 15u. Natuurlijk kom ik, ik wil absoluut weten en zien hoe dat er daar allemaal uitziet en hoeverre deze droom echt een droom bleek te zijn, of toch meer naar realiteit begint te gaan. Onmiddellijk agenda geblokkeerd natuurlijk. Niets of niemand zou daar tussen komen. Tussen de bezoekdag natuurlijk, want voor de rest stond er nog helemaal niets vast. Wat wel vast stond, was dat als het inderdaad voldeed aan wat ik wou doen, ik op z’n minst een bod zou kunnen uitbrengen, en daarmee op gelijke voet zat met alle mensen op de 1e bezoekdag die dat ook konden. En dat was een wereld van verschil al met de vorige dagen. Talking about feelin’ good.

En dan met volle zenuwen, rond 14u30, samen met die van ons naar de vijver. Ja, zenuwachtig was ik wel, het moment kwam korter, het moment dat ik zou kunnen checken hoe het daar echt uitzag, en wat de mogelijkheden waren van die vijver. Als we daar kwamen waren er al 3 groepen voor ons, dus er was zeker veel interesse voor. Op het moment dat wij dan de rondleiding kregen van de immotheker werd het al snel duidelijk dat ze over de vijver zelfs niets wisten (niets van diepte, visbestand, onderhoud, …), dus daar zou ik zelf wat moeten insteken, want ze dachten ook niet dat de eigenaar daar de laatste jaren ooit was mee bezig geweest. Maar ja, je vind natuurlijk helemaal nergens een ready-to-use karpervijver – want die moet je opstarten en uitbaten, en die gaan niet zomaar van de hand meer. De rondleiding gaf wel een mooi overzicht, en hier en daar wel een paar ideeën direct. Ook een paar bedenkingen natuurlijk. Maar de foto’s logen er niet om, als een karpervijver voor beginnelingen was dit perfect. Een mooi open water waar je de knepen van het vak kan leren. Of voor die mensen die gewoon relaxed willen karperen en geen boodschap hebben aan een overmassa aan wier of andere obstakels. En op zich was die nog wel in goede staat, het was natuurlijk geen constant onderhouden wedstrijdvijver, maar al bij al was die goed genoeg om, mits een paar kleinere ingrepen, direct mee te starten. En op dat moment was dat het belangrijkste. Was dit écht de droom die realiteit kon worden en waar ik iets zou kunnen mee uitbouwen?