Blog

Work In Progress

26 mei – 5 juni 2025

En dan begin je eraan om met de immotheker informatie op te vragen. Vol vertrouwen, vol overgave, vol van alles want het gaat lukken. Moest het natuurlijk allemaal zo simpel zijn, dan had ik ondertussen mijn 6de vijver en was het geregeld op 3 minuten. Niets is minder waar natuurlijk. Voor het eerst ook geconfronteerd met de aankoop van een grond, en alles daarrond. Ja, toch een paar keer de wenkbrauwen gefronst, en haastig wat informatie op een papiertje neergeklad want het was toch allemaal niet hetzelfde zoals een pakje boter in een winkelkarretje smijten. Maar geen erg, tijd genoeg, geen enkel probleem om de bank, en nog maar eens de boekhouder te bellen om wat meer informatie op te vragen. Natuurlijk, je kan niet verwachten dat je elke keer op 5 minuten alle info bij elkaar krijgt, maar al bij al, naar mijn aanvoelen ging dat allemaal zeer vlot. Nog een paar keer over en’t weer gebeld, en toen was het ineens al vrijdag. Vrijdag 30 mei. Een dag als een ander voor veel mensen maar niet voor mij. De dag die donker kleurde. De dag die roet in het eten kwam gooien. Alles liep relatief goed, er zijn altijd want zaken die te nieuw zijn, of waar je van beslist hier moet ik mee wachten en nadien verder mee gaan, maar het liep. En dan kom je bij de essentie ineens. Beste immotheker, kan ik die locatie eens niet komen bezoeken? Er zijn 2 bezoekdagen voorzien, krijg je dan als antwoord. De eerste is volgende week donderdag, en de 2de de zaterdag daarop, maar als er iemand een bod doet dat aanvaard wordt bij de 1e bezoekdag gaat die 2de niet door. Oh?! Oh!! Zet mij maar rap op de eerste!

NOPE! Volzet! En daar hang je dan aan de telefoon. De pudding zakt in. De kraan is leeg. De wolk hangt stil. Innerlijk gevloek natuurlijk. Maar je kan maar 1 ding doen, want je wil dat eigenlijk wel. Ok, zet mij dan maar op de 2de, maar moest er iemand afbellen, wil je mij dan aub direct verwittigen, ik laat alles vallen die donderdag om er te kunnen zijn. En op dat moment was dat nog het enigste dat ik had. De belofte dat moest er iemand afhaken voor de 1e bezoekdag dat ik zou worden opgebeld om in te vallen. Maar wie laat er nu in godsnaam zoiets schieten, zulke aanbiedingen komen niet vaak, dus mijn hoop stond na dat telefoongesprek wel heel erg laag. Maar ja, als je zoiets nooit hebt gedaan, dan loop je op een gegeven moment tegen dat muurtje dat je niet kende. En dit was er dan zo één. Ik moet zeggen dat dat niet mijn beste moment was, en dat ik toen echt wel teleurgesteld was. In mijn ogen was het voorbij. Maar ja, nu is het natuurlijk logisch om te weten dat het anders is uitgedraaid, want anders had dit er allemaal niet geweest natuurlijk. Maar die vrijdagavond, er zat maar een hoopje miserabel aan z’n computer ’s avonds hoor.

En toen kwam er even snel dinsdag 3 juni aan. Een dag als een ander voor veel mensen maar niet voor mij. De dag die licht kleurde. De dag die roet uit het eten kwam halen? (TradeMark: Nieuw gezegde ontdekt). Op het werk ineens telefoon van de immotheker. Een sprankeltje hoop ontsprong, maar niet veel, voor hetzelfde zou het kunnen dat het gewoon om te melden was dat er zelfs geen bezoekdag kwam en dat die direct verkocht was ondertussen. Maar nee, er heeft iemand afgezegd, en als het kon mocht ik donderdag komen, tegen 15u. Natuurlijk kom ik, ik wil absoluut weten en zien hoe dat er daar allemaal uitziet en hoeverre deze droom echt een droom bleek te zijn, of toch meer naar realiteit begint te gaan. Onmiddellijk agenda geblokkeerd natuurlijk. Niets of niemand zou daar tussen komen. Tussen de bezoekdag natuurlijk, want voor de rest stond er nog helemaal niets vast. Wat wel vast stond, was dat als het inderdaad voldeed aan wat ik wou doen, ik op z’n minst een bod zou kunnen uitbrengen, en daarmee op gelijke voet zat met alle mensen op de 1e bezoekdag die dat ook konden. En dat was een wereld van verschil al met de vorige dagen. Talking about feelin’ good.

En dan met volle zenuwen, rond 14u30, samen met die van ons naar de vijver. Ja, zenuwachtig was ik wel, het moment kwam korter, het moment dat ik zou kunnen checken hoe het daar echt uitzag, en wat de mogelijkheden waren van die vijver. Als we daar kwamen waren er al 3 groepen voor ons, dus er was zeker veel interesse voor. Op het moment dat wij dan de rondleiding kregen van de immotheker werd het al snel duidelijk dat ze over de vijver zelfs niets wisten (niets van diepte, visbestand, onderhoud, …), dus daar zou ik zelf wat moeten insteken, want ze dachten ook niet dat de eigenaar daar de laatste jaren ooit was mee bezig geweest. Maar ja, je vind natuurlijk helemaal nergens een ready-to-use karpervijver – want die moet je opstarten en uitbaten, en die gaan niet zomaar van de hand meer. De rondleiding gaf wel een mooi overzicht, en hier en daar wel een paar ideeën direct. Ook een paar bedenkingen natuurlijk. Maar de foto’s logen er niet om, als een karpervijver voor beginnelingen was dit perfect. Een mooi open water waar je de knepen van het vak kan leren. Of voor die mensen die gewoon relaxed willen karperen en geen boodschap hebben aan een overmassa aan wier of andere obstakels. En op zich was die nog wel in goede staat, het was natuurlijk geen constant onderhouden wedstrijdvijver, maar al bij al was die goed genoeg om, mits een paar kleinere ingrepen, direct mee te starten. En op dat moment was dat het belangrijkste. Was dit écht de droom die realiteit kon worden en waar ik iets zou kunnen mee uitbouwen?

Antwoord: Ja!
En daarop gaan we dan verder…

24 mei – 26 mei 2025
Hoe klein het eigenlijk allemaal is begonnen. Vooreerst, ik schrijf dit allemaal in het verleden, omdat er gewoon zoveel was te doen rond heel dit gebeuren dat iets zoals bloggen gewoon teveel was om er nog bij te nemen. Mettertijd zal dit wijzigen in tegenwoordige tijd, zoals we dat zo mooi in het school noemen, het betekent nu gewoon dat ik mijn gedachten neerpen over hoe het allemaal gelopen is de laatste maanden. En dan hoop ik dat ik tegen maart-april ver genoeg zit om gewoon over het nu te praten.

Maar het begon dus klein, met een Facebook bericht dat ik doorgestuurd kreeg van mijn vaste vis-makker Marc. “Recreatiegrond met vijver – Laakdal”. Damn. Al lang achter aan het kijken. Maar altijd veel te ver weg om eigenlijk iets mee te kunnen doen. Mooie vijvers te koop gezien in het verleden, maar dan tegen het Brusselse, of in Haasrode, naast Turnhout. Allemaal mooie opportuniteiten, maar praktisch niet haalbaar. Als je sowieso al een uur enkel moet rijden om er te geraken dan weet je op voorhand dat dat niet meer oplevert. Misschien voor sommige wel, maar ik ken mezelf, zelfs om een droom waar te maken moet je je er kunnen achter zetten voor de volle 100%, en in al de voorgaande gevallen zag ik dat gewoon niet zitten. Maar nu dan, Laakdal, mijn eigen gemeente. Ja, veel korter kan je natuurlijk niet echt – buiten dan op wandelafstand hier van mij thuis nog één, maar waar ze schandalig veel geld voor vragen. En een droom werd ineens iets minder een droom bleek zo te zijn.

Laakdal – Meerlaarstaat. Ja, wel helemaal aan de andere kant van Laakdal, maar dan nog, minder dan 15 minuten rijden, beter ga ik het waarschijnlijk niet treffen. En dan begin je aan de details. Bezoeken van de website van de immotheker. Dat doe je dan op zondag, want het was gisteren zaterdag, en tijdens het vissen ben ik aan het vissen, en dan blijft het allemaal wat rustiger. Maar dan ’s avonds en zondagmorgen begint er toch wel iets te dagen. Pagina niet meer te vinden. Gisteren via Facebook link rechtstreeks geopend om eens snel te scannen. Vandaag weg. Tedoemme. T’is toch niet waar – die is al verkocht. Paniekreactie. Gevloek. Moeder de vrouw die er dan tussenkomt, kalmeert en zegt dat dat zo allemaal niet werkt. Gewoon wat geduld hebben, de omwegen wat opzoeken, om dan in de namiddag toch nog alles te vinden. Oef. Opluchting. Chance. Maar ja, daar sta je dan, met een wild idee dat je al een paar jaar hebt maar nooit concreet genoeg was naar een echte opportuniteit. En op een gebied waar ik geen enkele ervaring in heb. Ik kan wel karpervissen, bij wijze van spreken, ik zit nog altijd in het salon-vissers-hoekje als het dat betreft, maar ik ken er genoeg van om mij te amuseren en af en toe eentje te vangen. Een vijver gaan verhuren en uitbaten is natuurlijk een heel ander verhaal. Maar dat verhaal is er natuurlijk pas als je een vijver hebt. En momenteel… stond die te koop…

Dus begin je met de plannen wat uit te diepen. Heel de site analyseren met alle foto’s, opzoeken op Google Maps hoe de locatie er juist uitziet, berekeningen beginnen maken. En dan kom je tot de constatie dat je het eigenlijk gewoon zou moeten doen. Maar de kans dat je alleen bent is natuurlijk klein. Hele planning gemaakt voor maandag om rond te bellen. Niet dat het een grote planning was – maar wel veel vragen natuurlijk – aangezien ik maar 2 personen moest bellen: mijn boekhouder en de mensen van de immotheek. En dan wordt het maandag en dan begin je eraan. En dan doe je heel je verhaal aan je boekhouder, die dan, geweldig als hij is, zich meestort in het verhaal en voor zover hij op dat moment al kan (het is ook geen dagelijkse business om een vijver te kopen om nadien te willen verhuren natuurlijk) waanzinnige hulp levert. Want op zo een moment heb je daar enorm veel aan, je springt toch wel een deel in het ongewisse met je zaak, en je wilt natuurlijk ervoor zorgen dat het op het einde van de dag een positief verhaal wordt. Veel info gekregen, allemaal zaken die belangrijk zijn voor de toekomst, en vooral een “Ga ervoor, het is pas tegen dat je een bod uitbrengt dat je met zekerheid moet zitten.” Dat deel was in orde, dan begon het belangrijkste natuurlijk.

Volgende stop: de immotheker