Hoe klein het eigenlijk allemaal is begonnen. Vooreerst, ik schrijf dit allemaal in het verleden, omdat er gewoon zoveel was te doen rond heel dit gebeuren dat iets zoals bloggen gewoon teveel was om er nog bij te nemen. Mettertijd zal dit wijzigen in tegenwoordige tijd, zoals we dat zo mooi in het school noemen, het betekent nu gewoon dat ik mijn gedachten neerpen over hoe het allemaal gelopen is de laatste maanden. En dan hoop ik dat ik tegen maart-april ver genoeg zit om gewoon over het nu te praten.

Maar het begon dus klein, met een Facebook bericht dat ik doorgestuurd kreeg van mijn vaste vis-makker Marc. “Recreatiegrond met vijver – Laakdal”. Damn. Al lang achter aan het kijken. Maar altijd veel te ver weg om eigenlijk iets mee te kunnen doen. Mooie vijvers te koop gezien in het verleden, maar dan tegen het Brusselse, of in Haasrode, naast Turnhout. Allemaal mooie opportuniteiten, maar praktisch niet haalbaar. Als je sowieso al een uur enkel moet rijden om er te geraken dan weet je op voorhand dat dat niet meer oplevert. Misschien voor sommige wel, maar ik ken mezelf, zelfs om een droom waar te maken moet je je er kunnen achter zetten voor de volle 100%, en in al de voorgaande gevallen zag ik dat gewoon niet zitten. Maar nu dan, Laakdal, mijn eigen gemeente. Ja, veel korter kan je natuurlijk niet echt – buiten dan op wandelafstand hier van mij thuis nog één, maar waar ze schandalig veel geld voor vragen. En een droom werd ineens iets minder een droom bleek zo te zijn.

Laakdal – Meerlaarstaat. Ja, wel helemaal aan de andere kant van Laakdal, maar dan nog, minder dan 15 minuten rijden, beter ga ik het waarschijnlijk niet treffen. En dan begin je aan de details. Bezoeken van de website van de immotheker. Dat doe je dan op zondag, want het was gisteren zaterdag, en tijdens het vissen ben ik aan het vissen, en dan blijft het allemaal wat rustiger. Maar dan ’s avonds en zondagmorgen begint er toch wel iets te dagen. Pagina niet meer te vinden. Gisteren via Facebook link rechtstreeks geopend om eens snel te scannen. Vandaag weg. Tedoemme. T’is toch niet waar – die is al verkocht. Paniekreactie. Gevloek. Moeder de vrouw die er dan tussenkomt, kalmeert en zegt dat dat zo allemaal niet werkt. Gewoon wat geduld hebben, de omwegen wat opzoeken, om dan in de namiddag toch nog alles te vinden. Oef. Opluchting. Chance. Maar ja, daar sta je dan, met een wild idee dat je al een paar jaar hebt maar nooit concreet genoeg was naar een echte opportuniteit. En op een gebied waar ik geen enkele ervaring in heb. Ik kan wel karpervissen, bij wijze van spreken, ik zit nog altijd in het salon-vissers-hoekje als het dat betreft, maar ik ken er genoeg van om mij te amuseren en af en toe eentje te vangen. Een vijver gaan verhuren en uitbaten is natuurlijk een heel ander verhaal. Maar dat verhaal is er natuurlijk pas als je een vijver hebt. En momenteel… stond die te koop…

Dus begin je met de plannen wat uit te diepen. Heel de site analyseren met alle foto’s, opzoeken op Google Maps hoe de locatie er juist uitziet, berekeningen beginnen maken. En dan kom je tot de constatie dat je het eigenlijk gewoon zou moeten doen. Maar de kans dat je alleen bent is natuurlijk klein. Hele planning gemaakt voor maandag om rond te bellen. Niet dat het een grote planning was – maar wel veel vragen natuurlijk – aangezien ik maar 2 personen moest bellen: mijn boekhouder en de mensen van de immotheek. En dan wordt het maandag en dan begin je eraan. En dan doe je heel je verhaal aan je boekhouder, die dan, geweldig als hij is, zich meestort in het verhaal en voor zover hij op dat moment al kan (het is ook geen dagelijkse business om een vijver te kopen om nadien te willen verhuren natuurlijk) waanzinnige hulp levert. Want op zo een moment heb je daar enorm veel aan, je springt toch wel een deel in het ongewisse met je zaak, en je wilt natuurlijk ervoor zorgen dat het op het einde van de dag een positief verhaal wordt. Veel info gekregen, allemaal zaken die belangrijk zijn voor de toekomst, en vooral een “Ga ervoor, het is pas tegen dat je een bod uitbrengt dat je met zekerheid moet zitten.” Dat deel was in orde, dan begon het belangrijkste natuurlijk.

Volgende stop: de immotheker